Instagram access token:
Amy Pieters

Nieuws

Winnen van wereldtitel nog steeds onwerkelijk

donderdag 7 maart 2019

Vijf dagen geleden is het nu, dat ik in Polen samen met Kirsten Wild wereldkampioene ben geworden op de koppelkoers. Vijf dagen waarin er toch best veel op me af is gekomen. Dat is wel even wennen. Een wereldtitel pakken is toch weer wat anders en eigenlijk heb ik het nog altijd niet helemaal door. Het voelt allemaal een soort van onwerkelijk. Er zijn heel veel mensen die me geappt hebben en ik heb heel wat telefoontjes gehad. Dat is ook wel weer erg leuk.

In Apeldoorn pakte Kirsten vorig jaar drie wereldtitels en nu was dit ook haar tweede wereldtitel van dit WK. Je kunt dus wel stellen dat zij wat meer ervaring heeft. Dat merkte ik na de finish ook wel met alle kleine dingetjes die we moesten doen. Langs de journalisten bijvoorbeeld, foto’s laten maken en handtekeningen zetten. Ik heb het allemaal maar op me af laten komen, maar het is toch gek om mee te maken.

(Tekst gaat verder onder de foto)

Waar ik veel vragen over kreeg na afloop was over mijn vader. Die is bondscoach bij de Belgen en dat was in dit geval wel gek. Het is zo normaal voor mijn broer en mij dat hij ergens anders werkt. Hij staat dan net zo fanatiek te coachen langs de kant, alsof hij zelf aan het koersen is. Toen in de laatste vijf ronden duidelijk werd dat de Belgische meiden het niet gingen redden, heeft hij wel ook wat meer op ons gelet, maar na afloop liet hij niet wat merken. Dan is hij er voor die Belgische meiden. En dat moet ook. Ik zou het ook heel ongemakkelijk vinden als hij gelijk naar mij toe was gekomen, terwijl het voor hen een teleurstelling was. Dat is een normale gang van zaken voor ons, maar ik kreeg er veel vragen over.

"Dat het nu gelukt is, is super"

Maar we wonnen dus en daar zijn we heel blij mee. Vooral omdat we tot nu toe ook pas twee keer hebben gewonnen. In januari bij de World Cup in Hongkong en nu dus bij de WK. We waren in Hongkong al heel blij dat het eindelijk een keer gelukt was. De afgelopen weken hebben we heel veel samen getraind om nog dingen beter te maken. We hoopten dat we konden winnen en hebben dat ook stiekem tegen elkaar gezegd, maar we zouden ook al heel blij zijn geweest met een podiumplaats. Dat het nu gelukt is, is super.

(Tekst gaat verder onder de foto)

Op dit moment zitten we ruim een jaar voor de Olympische Spelen en dus is het ook logisch dat we hier tijd en energie insteken. Het geeft ook wel vertrouwen dat dit nu lukt. Voor Hongkong reden we in Londen en daar stonden we voor de eerste keer buiten het podium. Toen hebben we elkaar aangekeken en gezegd dat er wel echt wat moest veranderen. We deden onze stinkende best, maar wonnen nooit. Samen met Tim Veldt, die vanaf januari coach werd vanuit de KNWU, zijn we wat dingen anders gaan doen. En ook de mannen stonden ervoor open ons te helpen. Alle dingen vielen nu op hun plaats.

"Ik wil er op de baan ook zeker voor gaan"

De baan laat ik nu weer even achter me, want volgende week begint in Drenthe mijn wegprogramma. Ik hoop dat ik net als vorig jaar mijn goede vorm weer mee kan nemen, maar het is altijd even afwachten hoe je de wisseling van de baan naar de weg maakt. Ik heb deze winter ook bewust meer op de baan gereden. Een keus die ik gemaakt heb, omdat ik ook wel door had dat het ook aan mij lag dat er wat moest veranderen. De Olympische Spelen komen nu zo dichtbij. Het wegseizoen is daarin nog steeds heel belangrijk voor mij, maar ik wil er op de baan ook zeker voor gaan.

Amy

Foto's: Sportfoto.nl